ΠΟΤΕ ΔΕ ΣΕ ΕΙΧΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ,

Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, 
όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα…
Με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος,
ψυχή μου, που πάνω του, στα δυτικά,
κρέμονταν κιόλας χλωμά τα άστρα.

Γέλασα αρκετά, καρδιά μου,
γιατί συγκρούστηκα παίζοντας
με το σκυθρωπό πεπρωμένο
την ίδια ώρα μέσα στο γαλανό
δείλι του δάσους
 αργοσβήναν
κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα.

Εκείνο το μοναδικό σούρουπο
όλα ήταν τόσο γλυκά όσο δεν ήταν
ποτέ ξανά να γίνουν αλλά αυτό που
μου απόμεινε είναι μόνο πουλιά
μεγάλα που το δείλι πετούν πεινασμένα
στον σκοτεινιασμένο ουρανό

 Μπέρτολ  Μπρέχτ 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s